دو قدم مانده به صبح

ما معتقديم، عشق سر خواهد زد...بر پشت ستم، کسي تبر خواهد زد

ashko-labkhand — Fri, 07 Aug 2009 14:44:18 GMT

ميلاد منجي عالم بشريت ، حضرت مهدي(عج) بر همه ي شيعيان مبارک باد!
و براي اين روز زيبا و فرخنده چه چيزي بهتر از بيانات زيباي آيت الله العظمي محمد تقي بهجت(ره):
*لازم نيست که انسان در پي اين باشد که به خدمت حضرت ولي عصر (عج) تشرّف حاصل کند؛ بلکه شايد خواندن دو رکعت نماز، سپس توسّل به ائمه (عليهم السلام) بهتر از تشرّف باشد.
*ما در درياي زندگي در معرض غرق شدن هستيم؛ دستگيري وليّ خدا لازم است تا سالم به مقصد برسيم. بايد به وليّ عصر (عج) استغاثه کنيم که مسير را روشن سازد و ما را تا مقصد، همراه خود ببرد.* دعاي تعجيل فَرج، دواي دردهاي ما است.
* در زمان غيبت هم عنايات و الطاف امام زمان (عج) نسبت به محبّان و شيعيانش زياد ديده شده؛ باب لقا و حضور بالکليّه مسدود نيست؛ بلکه اصل رؤيت جسماني را هم نمي شود انکار کرد!
* با وجود اعتقاد داشتن به رئيسي که عينُ الله الناظره است، آيا مي توانيم از نظر الهي فرار کنيم و يا خود را پنهان کنيم؛ و هر کاري را که خواستيم، انجام دهيم؟! چه پاسخي خواهيم داد؟!
*هر چند حضرت حجت (عج) از ما غايب و ما از فيض حضور آن حضرت محروميم؛ ولي اعمال مطابق يا مخالف دفتر و راه و رسم آن حضرت را مي‌دانيم؛ و اين که آيا آن بزرگوار با اعمال و رفتار خود خشنود، و سلامي - هر چند ضعيف - خدمتش مي‌فرستيم؛ و يا آن حضرت را با اعمال ناپسند، ناراضي و ناراحت مي کنيم!
* علايمي حتميّه و غير حتميّه براي ظهور آن حضرت ذکر کرده اند. ولي اگر خبر دهند فردا ظهور مي کند، هيچ استبعاد ندارد! لازم? اين مطلب آن است که در بعضي علايم، بَداء صورت مي گيرد و بعضي ديگر از علايم حتمي هم، مقارن با ظهور آن حضرت اتفاق مي افتد.
* انتظار ظهور و فرج امام زمان (عج)، با اذيّت دوستان آن حضرت، سازگار نيست!
*چه قدر حضرت [امام زمان (عليه السلام)] مهربان است به کساني که اسمش را مي برند و صدايش مي زنند و از او استغاثه مي کنند؛ از پدر و مادر هم به آنها مهربان تر است!
*خداوند کام همه ی شيعيان را با فَرج حضرت غائب (عج) شيرين کند! شيرينيها، تفکّهاتِ زائد بر ضرورت است؛ ولي شيريني ظهور آن حضرت، از اَشدّ ضرورات است.

ashko-labkhand — Sun, 31 May 2009 15:23:18 GMT

وبلاگ آدمکها با عنوان (سیاسی و طنز) آپدیت شد.

گاهی چقدر زود دیر می شود!

ashko-labkhand — Thu, 21 May 2009 21:13:18 GMT

هنوز گريه هاي پيرزن و پاک کردن اشک هاش با روسري ، موقع خداحافظي يادمه ، ازم قول گرفت که حتما پس از رسيدنم به خونه ، بهش زنگ بزنم. در طول مدت سفرم شده بودم مونس و همدم تنهايي اون پيرزن مهربون.
به خونه برگشتم و امتحانات و مشغله ي زياد باعث شد کمي ديرتر به قولم عمل کنم ، تماس که گرفتم گفتند مدتيه از اينجا رفته خونه ي پسرش ، چون مريض بود و ديگه نمي تونست تنها بمونه، حسرتي به دلم نشست...
تا اينکه امروز خبر فوتش رو شنيدم ، خيلي دلم گرفت...از اينکه نتونسته بودم باهاش حرف بزنم و بگم که در طول اين مدت هميشه به يادش بودم و ...
حالا هر طور که فکر مي کنم و هر طور که چاره مي انديشم براي مرهمي به دل زدن ، به بن بست مي رسم ، بن بستي به نام مرگ، نبودن، نديدن، نتونستن...
اين جاست که مي فهمم وقتي ميگن فقط مرگه که چاره و درمون نداره ، يعني چي... واقعا همينطوره.
اينها رو گفتم که بگم بياييم قدر همه ي چيز هايي رو که داريم بدونيم ، سلامتي، پدر، مادر، خواهر، برادر، دوست، همسايه و ... بياييم تا مي تونيم محبت و مهربوني و بخشش و نيکي رو از هم دريغ نکنيم.
دوست بداريم، ببخشيم ، بگذريم و مهر بورزيم... تا خداي نکرده نياد روزي که با حسرتي جگرسوز آرزو کنيم کاش آن عزيز لحظه اي بود تا همه ي نگفته ها و نکرده ها رو جبران مي کرديم...

سلام!

ashko-labkhand — Sat, 21 Mar 2009 05:29:18 GMT

حالت مسافر خسته ای را دارم که پس از تحمل سختی ها و فراز و نشیب های راه ، حال به نزدیکی سر منزل مقصود رسیده...سرمنزلی که گر چه هنوز به چشم نمی آید اما ایمانی راسخ می خواهد تا آنرا احساس کنم...
بر آن بودم که بیش از اینها از خودم و این روز ها بگم... اما انگار تودارتر از این حرف هام!

سلام عزیزان.
سال نو رو به همه ی شما دوستانم تبریک عرض می کنم و برای همگی سالی سبز ، سلامت و شاد رو آرزو دارم.

مدتها نبودم و در این مدت طولانی همچنان اومدید و من ممنونم...

***

باز کن پنجره ها را که نسيم ، روز ميلاد اقاقي ها را جشن مي گيرد،
و بهار روي هر شاخه ، کنار هر برگ شمع روشن کرده است.
همه ي چلچله ها برگشتند و طراوت را فرياد زدند... کوچه يکپارچه آواز شده است.
باز کن پنجره را اي دوست!
هيچ يادت هست که زمين را عطش وحشي سوخت؟
برگ ها پژمردند... تشنگي با جگر خاک چه کرد؟
هيچ يادت هست توي تاريکي شب هاي بلند ، سيلي سرما با تاک چه کرد؟
با سر و سينه ي گل هاي سپيد، نيمه شب باد غضبناک چه کرد؟ هيچ يادت هست؟
حاليا معجزه ي باران را باور کن و سخاوت را در چشم چمنزار ببين،
و محبت را در روح نسيم که در اين کوچه ي تنگ ، با همين دست تهي ، روز ميلاد اقاقي ها را جشن مي گيرد !
خاک ، جان يافته است! تو چرا سنگ شدي؟
تو چرا اين همه دلتنگ شدي؟
باز کن پنجره ها را
و بهاران را باور کن...

در کوچه باغ پائیز

ashko-labkhand — Mon, 17 Nov 2008 06:34:18 GMT

احساس نه چندان زیباییست، احساس گذر عمر! عمری که می گذره بدون اینکه خودی پیدا کنم و به مقصود واقعی برسم...

روز تولدم همیشه همراه بوده با یه جور بیم و حسرت از گذر فرصت ها... اما همیشه در کنار محبت و لطف عزیزان و اطرافیانم به یاد ماندنی و زیبا بوده.

...

الان خوبم ...تا وقتی تو رو دارم!

...

می پرسه: راستی چند ساله شدی؟

خدای من! باورم نمیشه! چه زود گذشت!!!

۲۵ ساله شدم!

پی نوشت: سلام دوستان، سفرم بیش از اون چیزی که فکرش رو می کردم به طول انجامید و این دلیل نبودنمه... لطفا اگر نظری بود در پست قبل بگذارید، سپاس بسیار از اینکه در مدت نبودنم همچنان به اینجا اومدید.

دل که رنجید از کسی...

ashko-labkhand — Wed, 27 Aug 2008 06:10:18 GMT

ميگن:
دل که رنجيد از کسي خرسند کردن مشکل است
شيشه ي بشکسته را پيوند کردن مشکل است
کوه را با آن بزرگي مي توان هموار کرد
حرف ناهموار را ، هموار کردن مشکل است

واقعا چقدر اين دو بيت شعر مصداق داره؟
ما آدما تا چه حد مي تونيم از گناه و تقصير اطرافيانمون بگذريم؟ چقدر مي تونيم ببخشيم؟
حتما براتون پيش اومده که از دوست و عزيزي سخت رنجيده باشيد، از رفتاري که انجام داده و يا از حرفي که خواسته يا نا خواسته گفته. خيلي از اعمال و رفتار اطرافیان رو شايد بشه يه جوري توجيهش کرد ، اما...بعضي از حرفا رو هر چي باهاشون کلنجار ميري هيچ جوره نميتوني هضمشون کنی! اونوقته که ميشه دليل حرف قدما و بزرگان رو فهميد که چرا اينقدر به اهميت مراقبت زبان تاکيد مي کردند و زخم زبان رو سوزاننده تر از هر زخمي مي دونستند. بياييم مواظب اعمال و رفتارمون و مهمتر از اينها زبان و گفتارمون باشيم ، تا خدايي نکرده براي هيچ کس تداعي کننده ي اين شعر نباشيم: دل که رنجيد از کسي...

پی نوشت: سلام بر عزیزان!
۱)ماه رمضان در پیشه ، با لحظات زیبای سحر و افطارش و از همه مهمتر شبهای قدر بهتر از هزار شبش ، بیاییم از خدا برای همدیگه سعادت و سلامتی و عاقبت به خیری بخوایم ، بیاییم از همه ی عزیزانمون با دعای خیر یاد کنیم.
۲)تا دو روز دیگه به امید خدا عازم سفری یک ماهه خواهم بود ، در این مدت حتما سر بزنید و آپدیت های جدید رو اطلاع بدید ، بر میگردم انشالله. در پناه حق باشید.

این هم مطلبی از وبلاگ گروهی:

شيخ ابو سعيد ابوالخير گفت: وحي آمد به موسي(ع) که بني اسرائيل را بگو که بهترين کس را از ميان خويش اختيار کنند، هزار کس را انتخاب کردند، وحي آمد که از اين هزار بهترين را انتخاب کنيد، صد نفر را اختيار کردند، وحي آمد که از اين صد نفر بهترين را انتخاب کنيد، ده نفر اختيار کردند، وحي آمد که از اين ده بهترين را انتخاب کنيد، سه نفر اختيار کردند، وحي آمد که از اين سه بهترين را انتخاب کنيد، يکي را اختيار کردند ، وحي آمد که اين يگانه را بگوييد تا بدترين بني اسرائيل را بياورد. چهار روز مهلت خواست، و شهر را مي گشت، روز چهارم به کويي داخل مي شد، مردي را ديد که به فساد و ناشايستگي معروف بود ، و انواع فسق و فجور در او موجود، چنان که در گناهکاري انگشت نما گشته بود. خواست که وي را ببرد ، انديشه اي به دلش آمد ، که به ظاهر نبايد حکم کرد ، شايد که او را قدر و پايگاهي باشد، و به اين که مردم مرا بهترين انتخاب کردند مغرور نبايد شد. چون هر چه کنم به شک و گمان خواهد بود پس اين گمان بر خود برم بهتر است. دستار به گردن خويش نهاد و آمد تا کنار موسي، گفت: هر چقدر نگاه کردم هيچ کس را بدتر از خويشتن نمي بينم.
وحي آمد به موسي (ع) که : اين مرد بهترين خلق است ، نه بدانکه طاعت او بيشتر است، ليکن به خاطر آنکه خويشتن را بدترين دانست.

اين حقيقتيه که ميگن هر چي اعتدالش خوبه...و دين ما هم دين اعتدال است و ميانه روي. تا آنجايي که خداوند هم به پيامبرش توصيه مي کنه در انفاق هم زياده روي نکن و حد ميانه را رعايت کن. حتما شما هم انسانهاي مقدس ماب رو ديديد که زمين و زمان و هر بني بشري رو که مثل اونها نپوشه و نيانديشه منحرف و خدانشناس و فاسق تلقي مي کنند و آنچنان کبر و غروري اونها رو فرا مي گيره که فراموش مي کنند حق ندارند به جاي خدا درباره ي بنده هاش قضاوت کنند و تصميم بگيرند. اونهايي که مبناي قضاوتشون درباره ي انسانهاي اطرافشون ، فقط ظاهر اونهاست و بس. در اون لحظه اي که دچار کبر و غرور شديم و به ايمانمان مغرور، اون لحظه هست که خدا آنچنان به زمينمون مي زنه که بلند شدنمون مدتي زمان مي بره... و اين اسمش تلنگره! چه بسيار ديدم آدمهايي رو که دلشون صاف تر از هر آيينه اي بود و دل عارف مسلکشون رو ، ظاهرشون نشون نمي داد و نيز در جامعه ي امروز ما چه بسيار هستند انسانهايي که ظاهري مقدس مآب دارند و اما باطنشون ... کساني که براي پيشبرد مقاصد پليدشون هر رياکاري و ظاهر سازي رو به کار مي گيرند و همه کس، جز خودشون و امثال خودشون رو کافرکيش مي پندارند! اونهايي که آزادگي و ايمان و انسانيت رو به مسلخ کشيدند...
و متاسفانه شرايط جامعه ي امروز ما کم از اين نوع انسانها پرورش نداده...

مرا هزار امید است... و هر هزار تویی...

ashko-labkhand — Sun, 17 Aug 2008 05:29:18 GMT

به بی کران مهر و عطوفت: مهدی (عج)،

که یگانه شاهراه عشق و عرفان جز امتداد نگاه او نیست...
مرا هزار امید است
و هر هزار تویی...

ای عزیز مهربان و ای نگار دلستان!
ای که هر چه آب بر آتش عشقت می ریزیم شعله ور تر می شود! خود نیز می دانیم که چشمان ما لیاقت آن را ندارد که ذریه ی رسول خدا ، نور آسمانها و فرزند صدیقه ی کبری (س) را ببیند، اما این را هم نمی خواهیم که در چشمان ما ظهور کرده باشی ، اما در قلب ما نه!از تو می خواهیم و به تو توسل می جوییم و به حق تو خدا را قسم می دهیم که وجود ما را به مالکیت درآورد. می خواهیم همیشه دلمان ، جسممان و روحمان با تو و برای تو باشد و از تو جدا نشود، می خواهیم ما هم در آماده سازی دنیا برای ظهورت نقش داشته باشیم...می خواهیم تو را در ظاهر نبینیم و به دنبال خواسته ی خود نباشیم، بلکه به خواسته و رضایت تو بیندیشیم و دلمان با تو نزدیک و همنشین شود ... و این گونه تعجیل در ظهورت را از خدا خواهانیم...

پی نوشت: سلام دوستان، با توجه به مشغله ی بسیارم، دلم نیومد که نیمه ی شعبان و ولادت با سعادت آقا باشه و من ازش ننوشته و تبریک نگفته باشم، این میلاد فرخنده رو خدمت تک تک شما عزیزانم تبریک عرض می کنم، انشالله از منتظران واقعی حضرت باشیم...

آن همه ناز و تنعم که خزان می فرمود ... عاقبت در قدم بادِ بهار آخر شد

ashko-labkhand — Sat, 29 Mar 2008 20:35:18 GMT

دوستي دارم در پاكي و نجابت مانند ماه و خورشيد، و در زيبايي و ظرافت همچو گل! شب و روز در همه جا و در همه احوال با هم هستيم و هيچ چيزي را از يكديگر پوشيده نمي داريم...ديروز موقع ناهار همين كه خواستم قاشقي بردارم ، او از گوشه درآمد و گفت : «چه بي انصافي تو! آيا هيچ انديشيده اي ، در همين لحظه كه تو مشغول غذاخوردن هستي ، چقدر اشخاص فقير و بينوا و از تو بهتر ، براي يك لقمه نان خشك به زمين و آسمان التماس مي كنند و كسي جواب آنها را نمي دهد. تو كه دم از شرافت و انسانيت ميزني چطور روا مي داري كه همنوعانت گرسنه باشند و تو از روي سيري و بي ميلي غذا بخوري؟» آنقدر گفت و گفت كه نفهميدم چه خوردم.شبي پهلوي بخاري نشسته بودم ، او در برابرم شروع به موعظه كرد: «به خاطر داشته باش ، الان كه تو در اين اطاق گرم نشستي ، يك عده انسان بي خانمان ، در كوچه ها و خيابانها ، بر يخ و برف نشسته و مي لرزند، اين چه دلي است كه تو داري؟ آخر همتي كن اگر انساني!» امروز در راه خانه و پشت هر چراغ قرمز ،هر چه گدا و بدبخت بود ، يك به يك نشانم داده و مي گفت:«آن را ببين كه پيراهن ندارد، آن ديگري بدون كفش است و آن سومي كه مثل بيد مي لرزد...»
نمي دانم! به واقع نمي دانم كه مسئول اين بدبختي ها چيست و كيست؟!
درد اينجاست كه رفيق من يك ثانيه از من جدا نمي گردد . تعجب خواهيد كرد اگر بگويم حتي شب در رختخواب تا وقتي كه بيدارم با هم هستيم و در اين وقت او به حساب كارهاي روزانه ي من رسيدگي مي كند و مي گويد: «امروز چه عمل نيكي را انجام داده اي و چه كار خيري از تو سر زد؟ آن كارَت اشتباه و آن ديگري گناه بود، آن عملت خطا و آْن ديگري خلاف بود، فلان سخنت ناروا و آن ديگري نا به جا بود ، چرا با آن يكي چنان گفتي ، چرا از اين ديگري چنين شنيدي؟»
او همچنان مي گويد و من مي شنوم...مي گويد:« خلق شده ، تا اعمال و رفتار بشر را در حد اعتدال نگه داشته و از ظلم و حرص و طمع بي انتهاي آنها جلوگيري كند...و آنها را به سر منزل سعادت برساند.
اين دوست مهربان و ملامتگر من ، هويتي دارد به نام :‌ «وجدان».

پي نوشت:
1)سلام دوستان همراهم.
سال نو رو البته با اندكي تاخير، خدمتتون تبريك عرض مي كنم، از صميم قلب ، براتون سالي توأم با ، اول از همه سلامتي و دوم هم سلامتي و سوم سربلندي و سعادت آرزو دارم. سال 86 هم گذشت ، با همه ي خاطرات تلخ و شيرينش، مهم اينه كه درس بگيريم ، تجربه كسب كنيم و بزرگ بشيم! انشالله در سال جديد ، همگيمون به كمك و ياري خدا، پله هاي ترقي ، در عرفان و انسانيت رو طي كنيم و هر روز بهتر و كامل تر از روز قبل بشيم.
2)اول فروردين ، اولين روز بهار، مصادف بود با اولين سالگرد ميلاد وبلاگم ...مدتيه نمي دونم چرا قلمم هنگ كرده و حتي ذهنم هم! تا ميام بنويسم، تا ميخوام بنويسم ناتوان ميشم از تقرير...با داشتن يه عالمه حرف...شايد از يك سر و هزار سودا داشتنه... و شايد هم نه!
3)ده روز از بهار گذشت و براي من در كنار مهمونها مثل برق و باد گذشت...
4)اين روزها از اين آهنگ استاد افتخاري لذتي بس عميق مي برم...از تلفيق صداي زيباي استاد و شعر و موسيقي ناب و سنتي ، اثري به وجود اومده كه من از شنيدنش براي چند صدمين بار هم خسته نميشم....زيبايي كه قادر به توصيفش نيستم. براتون آهنگ رو ميذارم اگه دوست داشتيد شما هم از اين زيبايي لذت ببريد.(رد خون)
5) بهترين ها و زيباترين ها رو در سال جدید ، براي تك تك شما دوستانم آرزو مي كنم. در پناه خدايي باشيد كه تنها پناه عالمه.

آنجا که تو هستی ، اشک ها سوزنده نیستند!

ashko-labkhand — Sat, 29 Mar 2008 20:30:18 GMT

.بديهي است آنچه در نهايت تالم و رنج انسان را تسلي و آرامش مي دهد، گفتگو با آن قدرت مطلق مهربان است و اين يكي ديگر از مزاياي رنج است، هر چند كه انسان بايد در شرايط شادي هم حضور خداوند را مانند لحظات غبارآلود اندوه احساس كند ولي در يلدا شبهاي بي كسي ظلماني اش ، آنگاه كه غم حتي مجال آمد و شد يك آه را بر گلويش مي بندد، آنگاه تمام رنج ها و گفته هايش قطرات اشكي مي شود كه بر سجاده ي سبز دعايش مي ريزد، و از آن يگانه ي لطيف راه نجات را مي يابد.

.دكتر شريعتي معتقد است «خواستن اگر با تمامي وجود و با بسيج تمامي اندام و نيروهاي روح و با قدرتي كه در آن صميميت هست تجلي كند، اگر همه ي هستي مان را يك خواهش كنيم، و اگر با هجوم و حمله هاي صادقانه و سرشار از يقين و اميد و ايمان بخواهيم قطعا پاسخ خواهيم گرفت» اگر چنين دعا كنيد ، آنگاه در انتظار اجابت خواسته هايتان بمانيد ، شتابناك و سينه چاك، با اشتياقي لجام گسيخته ، مانند ميزباني كه پشت پنجره منتظر آمدن قطعي ! مهمانش لحظه شماري مي كند و اكنون عطر و بوي رسيدن را در مشام احساس مي كند!

.لازم نيست دعاهاي مدون و معين بكنيم، دعا بايد خودانگيز باشد، و از قلبي مالامال از عشق برخيزد، ممكن است يك نگاه پرمحبت يا آهي عميق نزد خدا ، بيش از هزاران دعاي معين و مدون روزانه، پذيرفته شود. براي دعا حس و عاطفه لازم است، زيرا مهمتر از كلماتي كه به زبان مي آوريم ، موج عشقي است كه اين كلمات در بردارند!. «نيايش پاك كردن دل است از از غبار آلودگي ها و بارور كردن درخت ايمان در گلستان روحمان!»

.دريا بيكران است و زورق من كوچك! به تو توكل مي كنم كه همه كس را حمايت مي كني. با من بمان كه ظلمت و شب از راه ميرسد، وقتي كه هيچ ياوري نيست و آسايش گريخته است، خدايا! اي ياور بي كسان با من بمان. در هر لحظه به حضور تو نيازمندم، چه چيزي جز لطف تو مي تواند ترس ها را در هم شكند؟ از هيچ دشمني نمي ترسم، چون تو در كنار مني آنجا كه تو هستي اشك ها سوزنده نيستند، مرگ هم تلخ نيست! اگر با من بماني هميشه پيروزم. كشتي هايم به دريا رفته اند، حتي اگر با بادبانها و دكل هاي شكسته بازگردند، به دستي اعتماد دارم كه هرگز شكست نمي خورد ! و از پليدي نيكي به بار مي آورد، حتي اگر كشتي هايم در هم شكنند، و همه ي اميدهايم غرق شوند، فرياد مي زنم:« به تو اعتماد مي كنم!»

***

پی نوشت: از نوشته هایم در وبلاگ گروهی آدمکها ...

همچون نیلوفری در آب!

ashko-labkhand — Fri, 28 Mar 2008 23:30:18 GMT

حضرت علي(ع) مي فرمايد: «من عاشق زندگي ام و بيزار از دنيا!» از ايشان پرسيدند: مگر بين زندگي و دنيا چه فرقي است؟ فرمود: «دنيا حركت بر بستر خور و خواب و خشم و شهوت است و زندگي ، نگريستن در چشم كودك يتيمي است كه از پس پرده ي شوق تو را مي نگرد»

زندگي را به تمامي زندگي كن، در دنيا زندگي كن بي آنكه جزئي از آن باشي. همچون نيلوفري باش در آب، زندگي در آب بدون تماس با آب! زندگي به موسيقي نزديكتر است تا به رياضيات...رياضيات وابسته به ذهن اند، و زندگي در ضربان قلبت ابراز وجود مي كند! نمي توانيم گذشته را تغيير بدهيم ، تنها بايد خاطرات شيرين را به ياد سپاريم و لغزش هاي گذشته را توشه ي راه خرد سازيم ، نمي توانيم آينده را پيش بيني كنيم ، تنها بايد اميدوار باشيم و خواهان هر آنچه كه نكوست و باور كنيم كه چنين خواهد شد. اگر بتوانيم از شكستن يك دل جلوگيري كنيم ، زندگيمان بيهوده نخواهد بود ...اگر بتوانيم يك زندگي را از درد تهي و يا رنجي را فرو نشانيم ، اگر بتوانيم پرنده ي مجروحي را كمك كنيم تا دوباره به لانه بازگردد ، زندگيمان بيهوده نخواهدبود .

زندگي يك سفر است ،و تو آن مسافري باش كه در هر گامش ، ترنم خوش لحظه ها جاريست ... با دم زدن در هواي گذشته و نگراني فرداهاي نيامده ، زندگي را مگذار كه از لابلاي انگشتانت فرو لغزد و آسان هدر رود. روياهايت را فرو مگذار كه بي آنان زندگاني را اميدي نيست و بي اميد ، زندگاني را آهنگي نيست. زندگي سخت ساده است! خطر كن ، وارد بازي شو ، چه چيزي از دست مي دهي؟ با دستهاي تهي آمده ايم و با دستهاي تهي خواهيم رفت، نه! چيزي نيست كه از دست بدهيم، پس هر لحظه را به گونه اي زندگي كن كه گويي واپسين لحظه است ، و كسي چه ميداند؟ شايد آخرين لحظه باشد...

***

پی نوشت: این مطلب رو در وبلاگ گروهی نوشته بودم ، حیفم اومد اینجا نگذارمش.